e-mykel

Self-Criticism

In Personal Essay | Personal na Sanaysay on April 20, 2010 at 2:40 am

Marami akong kasalanan kahapon, Abril 19, 2010.

Una, dahil ambagal ko kumilos para maligo-magbihis at umalis ng bahay, dahil nagpuyat ako at huli nang nagising, konting oras na lang ang nailaan ko sa pagdedeposito sa Metrobank at BDO. Lagpas ala-una ng hapon na ako nakaalis ng BDO. E, ala-una ang unang klase ko ng Pan Pil 17 sa UP ngayong summer. Interestingly, around 1:30pm ako dumating sa CAL New Building. Nagklase ako, humingi ng tawad sa aking mga estudyante, at ipinagtapat ko ang tunay na rason kung bakit huli na naman ng 30 minuto ang kanilang guro. Sabi ko nga kanina, something like, “Hay, huli na naman ako dumating. Four out of the five class meetings we had so far, huli ako dumating. Pasensiya na.” Bukas naman ay nasabihan ko na ang unang klase ko ng Pan Pil 17 na 1:30pm na lang sila pumasok dahil tiyak akong mahuhuli ng dating dahil mayroon kaming 1pm APC meeting bukas/mamaya. Pasensiya na.

Ikalawa, hindi ako nakadalo sa pulong tungkol sa graduation protest kaninang 5pm. Dahil matapos ang 1-3pm at 3-5pm na klase ko, ako ay naengganyong magbisikleta bilang ehersisyo. Bago ko pa mabasa ang text ni Vlad, naabutan ko siya sa Filipino Department sa Faculty Center at sinabi nga niyang dala niya ang bisikletang kapapagawa lang niya. Tinanong niya ako kung mayroon ba akong meeting. Sabi ko, “Meron. Pero itetext ko si Lisa kung start na. Kasi gusto ko talagang mag-bike.” Something like that. So ayun na nga. Kahit na nagtext naman si Lisa na nagsisimula na ang meeting ay nag-bisikleta pa rin ako sa Acad Oval. Naisip ko na makakahabol naman ako ng around 6pm para dun sa meeting. Nagkuwentuhan kami tungkol sa article niya sa The POC, yung tungkol sa Jejemon, tapos tungkol sa mga estudyante namin, at marami pang iba. Medyo mabigat ang bisikleta (hindi ako nagrereklamo. Nagpapasalamat nga ako kasi pinahiram ako ng bike), tapos paglagpas namin sa Quezon Hall palapit sa College of Music, pataas ang daan sa lugar na iyon, na-out of balance ako! Napatili/napasigaw ako at alam kong maraming napatingin sa akin. Buti na lang alert si Vlad nang matawag ko siya, kaya hindi ko naman siya nasagasaan o nabangga kahit padiretso ako sa kaniya. Natulungan niya ako na hindi tuluyang mabuwal. Nataranta ako at para bang pagkatapos nung insidenteng iyon ay wala na akong kumpiyansang magbisikleta; na para akong kinakabahan. May nakasalubong pa kaming estudyante ko dati na nagja-jog rin saka mga taga-Kule. Siyempre, lagpas 6pm na kami natapos magbisikleta/jog. Inamin ko naman ito kina Lisa at Lanie habang hinihintay naming dumating si Tonchi Tinio, first nominee ng ACT Teachers Partylist, sa bahay nila ni Trina Tinio, para sa ika-40 kaarawan niya. Pasensiya na.

Ikatlo, nag-last hirit pa ako ng pagbibisikleta bago ko ibalik kay Vlad ang kaniyang bisikleta. Habang nagku-cool down si Vlad ay nagmabilis ako ng pagbibisikleta mula tapat ng Faculty Center hanggang sa bago mag-Engineering, tas kanan pabalik ng Faculty Center area. Hindi ko mahanap si Vlad. So inassume ko na naglakad siya uli sa ruta ng Acad Oval para mag-cool down. So pagkalagpas sa Faculty Center / Vargas Museum, bumalik ako para kumaliwa sa kanto ng mga kiosk sa tapat ng Faculty Center. Nang maka-kaliwa na ako, lumingon/luminga ako sa kaliwa ko, sa mga bench ng kiosks, para tanawin kung naroon si Vlad. Pagbawi ko ng tingin pa-diretso sa daan, nakita kong malapit na ako sa isang morenong lalaki na patawid at nakalingon naman sa kaniyang kanan. Napasigaw ako na parang hindi ko naman narinig ang boses ko sa sobrang kaba at takot na makakabundol ako. Hindi ko alam kung nasagasaan ng mga gulong ng binibisikleta ko ang mga paa ng lalaking nakasuot ng rubber shoes. Hindi ko rin alam kung nahagip ko siya o nasaktan. Wala akong narinig sa kaniya. Nang makapreno ako, lumingon ako sa kaniya at nagsabing “Kuya, sorry po talaga. Sorry po. Hindi ko po kayo nakita.” Nakatingin lang siya sa akin. Hindi. Nakatitig siya sa akin na parang ako na ang pinakakinasusuklaman niyang tao. Para siyang militar o pulis kung makatingin. Sorry ako nang sorry pero lalo lamang tumatalim ang tingin niya sa akin. Natrauma ako sa mga tingin ni Kuya. Naguilty ako na baka nasaktan ko siya. Naguilty ako lalo nang hindi ako lumapit sa kaniya dahil takot ako na baka sapakin ako. Naguilty pa akong lalo nang nag-sorry ako ng pinakahuli kong sorry sa kaniya at pinaandar ko na ang bisikleta nang hindi siya nililingon. Nang matagpuan ko na si Vlad malapit sa College of Music, ikinuwento ko ang insidente. Sa bahay ni Tonchi, naikuwento ko rin ito kina Lanie, Lisa at Alnie. Sinabi ni Lisa na hindi naman raw masakit ang gulong ng bisikleta. Sinabi ni Alnie na hindi ko naman raw sinasadya. Hindi ko na alam kung sino sa kanila ang nagsabi na hindi rin naman raw kasi nakatingin yung lalaki. Actually, yung sinabi ko sa lalaki, yung pinakahuling sorry ko, ay mayroon pang kasunod. Something like: “Sorry po talaga, Kuya. Hindi ko po sinasadya. Saka hindi rin naman po kasi kayo nakatingin.” At alam kong medyo naiinis na rin ako nun, kasi nga ang talim ng titig ng Kuya. Ang kupal ko lang, ‘no? Pasensiya na. Guiltyng-guilty lang talaga ako. Na nung umiwas na akong dumaan dun sa kiosk kaya sa ruta ng likod ng Quezon Hall ang nilakaran ko pa-Faculty Center at na nung nagbibihis na ako sa kuwarto ko sa Faculty Center at nasa dyip na ako pa-Workers Union malapit sa Shopping Center, naisip ko na balikan kaya yung lalaki para alamin kung nasaktan o napilayan siya, at baka kailangan ng pera o tulong. May bitbit nga palang plastik bag yung kuya. Tapos naisip ko na huwag na lang siyang balikan, kasi nga, baka naman hindi siya nasaktan. Sana nga hindi siya nasaktan. Habang nag-aabang ako ng jeep sa tapat ng Faculty Center at habang papalayo ang nasakyan kong jeep, tinatanaw ko ang mga kiosk, ang mga bench sa kiosk, kung andun yung lalaki. Hindi ko siya nakita. Guilty pa rin ako. At tulad ng tinext ko kay Vlad kahapon, na-trauma ako. Pasensiya na, kuya. Pasensiya na talaga.

Ikaapat, hindi ko nasabihan ang mga taga-Acad Union na may handaan kina Tonchi Tinio ng ACT Teachers Partylist, no. 39 sa balota, ang tunay na tinig ng teachers, dahil ika-40 kaarawan niya. Pasensiya na.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: