Salin ni Mykel Andrada
Orihinal sa Ingles ng “Essay on the Personal” ni Stephen Dunn
Dahil humantong nang ang personal
ay ang siyang tanging matimbang,
gumugugol tayo ng mga taon sa paglalarawan
ng baog na mga batong-buhay,
magkakatalikod na mga upuan,
kumukuyakoy na mga kubo —
hanggang sa handa nang lahat.
Lagi’t laging saktong kaba at tamang diskarte,
tulad ng pakiwari at pahiwatig ng pagpapalitan ng laway
o paglusot sa kalahating-pinid na pintuan.
Maigi’t nakapagsanay tayo sa mga bato,
mga bagay na maaari nating mahalin
nang hindi nangingilirang-luha.
Mabuti’t may sumampa, may nagbalikbayan sa kabundukan,
at inihabilin sa hangin ang kanilang mga kubo,
ngunit nilooban ng may malalaking tahanan
at pinatayuan ng dambuhalang palaruan.
Ngayon, may maipahahanga tayong kuwento
sa ating mga magulang. Hindi natin iniinda
ang sakit, kaya nating makipagtitigan sa araw.
Ngunit nang hinuha natin ay nakatitiyak na tayo,
sumasabat ang personal, sumasabay
sa paniniwala, pagtitiwala. Iyong mistulang malalim
ay nagmistulang inosente, nagmistulang mapaglalagakan
ng tiwala, sapagkat hindi pa natin nababasa si Marx
o napagtatalab ang dalawang magkatunggaling ideya
o dalawang puso o dalawang puson sa iisang araw.
Itong pag-ibig, matapos nito’y tila lumang pelikula.
Tila naging palasak ang kakapusan
at nakipag-isang-dibdib sa hangin,
upang ibuntung-hininga ang sarili, sinuman.
Naiwan sa atin ang mga pamamaraan,
mga natatanging tindig ng gulugod
at tilamsik ng dila, mga natatanging asinta
sa mga pagbusangot na nananatiling hungkag
hanggang bigkasin nating makahulugan ito.
Matapos ang paglukob ng liwanag at dilim,
ang paghahalinhinan ng dilim at liwanag,
matapos natin itong ipatanggap sa samu’t saring
mga sarili natin, humahapon tayo sa ating kubo
ng pag-ibig. Binabalikan natin ang lahat
ng kakaiba, absurdo, tulad ng pag-idlip
na kasama ka, tulad ng pakikipagtalik mag-isa.
Tulad ng pagtanggap sa mga bagay
na matagal nang pinaghahagkan ang ating mga kamay.
June 7, 2010. Iba, QC. 5:26am.
* * * *
Essay On The Personal
ni Stephen Dunn
Mula sa http://famouspoetsandpoems.com/poets/stephen_dunn/poems/14912
Because finally the personal
is all that matters,
we spend years describing stones,
chairs, abandoned farmhouses—
until we’re ready. Always
it’s a matter of precision,
what it feels like
to kiss someone or to walk
out the door. How good it was
to practice on stones
which were things we could love
without weeping over. How good
someone else abandoned the farmhouse,
bankrupt and desperate.
Now we can bring a fine edge
to our parents. We can hold hurt
up to the sun for examination.
But just when we think we have it,
the personal goes the way of
belief. What seemed so deep
begins to seem naive, something
that could be trusted
because we hadn’t read Plato
or held two contradictory ideas
or women in the same day.
Love, then, becomes an old movie.
Loss seems so common
it belongs to the air,
to breath itself, anyone’s.
We’re left with style, a particular
way of standing and saying,
the idiosyncratic look
at the frown which means nothing
until we say it does. Years later,
long after we believed it peculiar
to ourselves, we return to love.
We return to everything
strange, inchoate, like living
with someone, like living alone,
settling for the partial, the almost
satisfactory sense of it.
