e-mykel

Archive for the ‘Opinion | Opinyon’ Category

FBI (Facebook Interview): Mga Kanta ng Eraserheads at Feminismo

In Issues| Isyu, Opinion | Opinyon, Personal Essay | Personal na Sanaysay on March 8, 2014 at 1:42 pm

Mga sagot ko sa Facebook Interview ni Cloi Sugano ng UST Conservatory of Music hinggil sa kanilang pananaliksik sa Filipino na “Feministang Pagsusuri sa Imahe at Papel ng mga  Likhang Tauhang Babae sa Pilipinong Awitin ng Bandang Eraserheads.” Marso 8, 2014.

 

1. Ano ang katangian ng mga awiting pop culture?

Ang kulturang popular o popular culture ay nilikha hindi ng mamamayan kundi ng mga kapitalista, negosyante. O di kaya naman ay kumukuha ng mga manggagawa, composer, artista ang mga kapitalista, pinopondohan nila at binabayaran nila ang mga ito para lumikha ng iba’t ibang kultural na produkto tulad ng awit, pelikula, panitikan, teleserye. Ngunit ang mga ito’y nasa kontrol at kapangyarihan ng mga namumuhunang kapitalista, may-ari ng pinakamalalaking kumpanya sa telebisyon, pelikula at recording industry.

 

Kung kaya’t pag sinabing pop culture, hindi naman talaga ito sa simula popular sa masa. Ang pop culture na mayroon tayo ay artipisyal at burgis na kulturang popular na ipinapackage, inilalako at isinusubo ng mga negosyante sa mamamayan. Ang kulturang popular ay nilikha para sa kita, para tayo ay pagkakitaan. Hindi ito talaga mula sa mamamayan. Ang popularidad ay isang produkto ng masalimuot na sistema ng pang-uuto – ng pagbaha sa media na kanilang pagmamay-ari ng mga produktong kultural tulad ng pelikula, television shows, awit na gusto nilang ibenta sa mamamayan sa mataas na halaga.

 

Kaya sa kasalukuyan, ang awiting popular ay popular lamang dahil ito ay nasa kontrol ng mga negosyante at makapangyarihan. Kung ano ang gusto nilang gawing popular, iyon ang kanilang gagawing dominante sa industriya ng TV, radio at sine.

 

Ang mga awiting popular o awitin na nakapaloob sa kulturang popular ay kakakitaan ng mga katangian ng pagiging konsumerista, indibidwalista, kontra-babae at kontra-LGBT, burgis, pyudal at kolonyal. Konsumerista dahil binibigyan tayo na ang ideyal na bahay ay nasa mundo ng kapitalismo at konsumerismo – ang magkaroon ng maraming pera para magawa ang lahat ng bagay. Indibidwalista ito dahil hindi nito pinahahalagahan ang kolektibong pagkilos ng mamamayan at iniaasa lamang sa indibidwal o sarili ang kalayaan sa buhay at lipunan. Kontra-babae ito dahil ang awiting popular ay ginagamit ang babae para ibenta, ang kaniyang seksing katawan, ang sex per se. Gayundin, kontra-babae ito dahil isinasadlak nito ang babae sa pagiging pantahanan lamang, laruan lamang, puta at iba pang pangmamaliit at pambibiktima. Kontra-LGBT ito dahil bastos ito sa mga bakla, tibo, bisexual at transgender. Ginagawa lang nitong katatawanan ang LGBT. Burgis ito dahil kontra-mahirap ito. Lagi nitong minamaliit at minamasama ang mga manggagawa at magsasaka at mahihirap. Ang bida palagi na tagasagip ay mayaman, kapitalista. Pyudal ito dahil ipinapalaganap nito ang bulag na pagsunod sa mga batas ng pamahalaan, pamilya, simbahan at mga institusyon ng mga kapitalista at naghaharing uri, kahit na ang mga batas na ito ay mali, lisya at kontra-mamamayan. Kolonyal ito dahil ang sinasabing tagapagsagip ay dayuhang imperyalista. Iyan ang kalakhan ng awiting popular sa kasalukuyan.

 

 

2. Ano ang kaibahan ng paggamit ng kababaihan sa awtin ng Eraserheads sa ibang awiting pop na may tauhang kababaihan?

Iba-iba ang portrayal ng kababaihan sa mga awit ng Eraserheads. Kung susuriing mabuti, may mga kanta ang Eheads na mapagpalaya sa kababaihan ngunit marami rin ang kontra-kababaihan. Halimbawa, tinitingnan ng mga kantang tulad ng “Sembreak” ang babae bilang pantasya sa masturbatory practice ng lalaki. Habang yung mga kantang “With a smile” naman ay may sinserong pag-ibig sa babae. Marami pa iyan.

 

3. Ano ang pagkakapareho ng paggamit ng kababaihan sa awitin ng Eraserheads sa ibang awiting pop na may tauhang kababaihan?

Halos wala namang ipinagkaiba. Kasi dominante pa rin sa kaisipan ng Eheads sa mga kanta na ang tingin sa mga babae ay syota lang, pangtahanan, kaaway, kaibigan, minsan kasama sa pagpapalaya ng lipunan. Pero kalakhan ay sex object lang rin naman ang portrayal ng Eheads.

 

4. Ano ang kaibahan ng ng awiting pop ngayon sa mga awitin ng Eraserheads dati?

Yung mga awiting pop ngayon, yung ilan, ay mayroon namang pag-igpaw. Halimbawa, mga kanta ni Gloc 9, na tinatalakay ang mga pakikibaka ng mga kababaihang OFW at mahihirap, laluna yung mga kababaihang guro. Pero mas maraming awiting pop ang kontra-babae, sex object lang ang tingin sa babae at hindi pinapalaya ang babae.

 

5. Sa iyong palagay, ano ang implikasyon ng awiting pop culture sa pagtingin ng lipunan sa kababaihan?

Malaki. Kasi ang awitin at kahit ano pang midya at kultural na porma ay mga daluyan ng ideolohiya at politika. Kaya kung kontra-babae ang dominante sa awiting popular, malaki ang tsansa na kontra-babae ang matutunan ng tagapakinig. Puwede rin namang sa pamamagitan ng mga pananaliksik at pag-aaral ay maipakita at matunggali ang kontra-babaeng ideolohiya sa pamamagitan ng peminista at marxistang kaisipan.

 

6. Ano ang malalim na pagtingin ninyo sa awiting Huling El Bimbo ng Eraserheads?

Isa ito sa mga kanta ng Eheads na masasabing nagtatalakay ng coming of age ng isang lalaki at isang babae. Ang nostalgia ng personang lalaki na nagsasalita sa kanta ay umaalala sa kanyang dalisay na karanasan noon sa kanyang iniibig na babae. Ipinakita sa El Bimbo kung ano ang kinahinatnan ng isang babae sa isang lipunang pinatatakbo ng makalalaking sistema (patriarkiya) at ng malakolonyal at malapyudal na lipunan na puno ng kahirapan. Ang babae ay naging tagahugas ng pinggan sa isang eskinita, malinaw na walang programa ang gobyerno para sa mahihirap, ang trabaho ay mahirap pero maliit ang sahod. Nasagasaan siya ng sasakyan, ngunit walang hustisyang nakamit. Kaya may bahagi na nagpapakita ito ng nararanasang pambibiktima sa babae, gayong ang kanta ay may hibo pa rin ng sexism dahil ang inaassume nitong tagapagligtas ng babae ay ang lalaki.

 

7. Ano ang malalim na pagtingin ninyo sa awiting Ligaya ng Eraserheads?

Dito pinapakita ang lalaking persona bilang manliligaw ng babae – at ang babae ay pinapangakuan ng kung ano-ano tulad ng paggawa ng thesis basta lamang sagutin ng “oo” ang lalaki. Parang bribery. Pero at the same time, ang inooffer ng lalaki ay “walang humpay na ligaya” sa “tanghali, sa gabi at umaga”. At ultimately, ang pangako “mabubuhay nang tahimik at buong ligaya.” Kaya tatanungin natin yung Eheads: ito ba yung mga pangako na bago o stereotype na pangako ng lalaking nanliligaw sa babae. Siyempre, yung kanta, panliligaw na kanta lang ito. At sinasabi ng lalaking persona sa kanta na hindi siya manyakis – ibig sabihin na pure at chaste ang hangarin sa babae at hindi sex na karaniwang istiryotipo. Puno ng pangako, tulad nang nakikita madalas sa lipunan. Relatively, safe ang kanta. Happy lang. Pero sa malalimang pagsusuri, hanggang dun lang iyon. Wala namang pangako ng emancipation talaga, though may pangako ng happy life.

 

8. Ano ang malalim na pagtingin ninyo sa awiting Magasin ng Eraserheads?

Kontra-babae ang kantang Magasin. Pangit ang trato ng lalaking persona sa kanyang ex-girlfriend noon. Niloko at pinaiyak pa nga niya ito. Nanghinayang siya nang makita sa magasin na ang ex niya ay maganda at sikat na. Nanghihinayang siya dahil maganda na ngayon ang ex niya samantalang basura ang trato niya sa babae noong pangit pa ito at magkasintahan sila. Nagulat siya nang malamang bold o porn magazine pala ang kinalalagyan ng kanyang ex. So dito makikita na sex object at pornographic object ang turing sa babae – ikinakalakal na laman sa merkado ng kalalakihan. Hindi nito pinalaya ang babae, sa katunayan, sa dulo ng kanta, napaka-macho (superior ang tingin sa lalaki) at sexist (inferior ang tingin sa babae) dahil sabi ng lalaking persona ay (1) sayang dahil wala o kulang ang pera niya pambili ng porn magasin at (2) sana sa susunod na isyu ay centerfold na ang ex niya. Ibig sabihin, sa halip na naisin niya na makalaya mula sa ganitong prostitusyon ng pornograpiya ang babae ay ninais pa niyang magpatuloy sa ganitong kalakaran ang ex niya. Walang pagmamahal sa babae, puro kalibugan lamang. Ginawa nitong ang relasyon niya sa babae ay konsumer (lalaki; bibili) at kinokonsumong produkto (babae; produkong sekswal na bibilhin).

 

9. Ano ang malalim na pagtingin ninyo sa awiting Spoliarium ng Eraserheads?

Komitment at pagnanais ng paglaya, na hindi matakasan ng isang lalaki. Bagama’t abstrakto ang kanta kung kaya’t wala naman talagang malinaw na mensahe ng paghulagpos mula sa lusak o dusting kalagayan. May pagnanais o attempt na humulagpos pero hindi matuloy.

 

10. Sa inyong tingin epektibo ba ang pop culture sa paghahayag ng kasalukuyang isyung kinahaharap ng mga kababaihan sa ating lipunan?

Hindi magaganap sa kulturang popular na palayain nang buong-buo ang kababaihan, dahil ang kulturang popular ay hawak ng iilan. May tinatawag na hegemony o gahum – isang makapangyarihang sistema – at ito’y nasa kapangyarihan ng iilan lamang – mga kapitalista, panginoong maylupa at mga burgesya, kasama rito ang dominanteng kaisipan ng patriarkiya bilang gahum na kontra-babae. Kaya ang kulturang popular sa kalakhan ay hindi kailanman magpapalaya sa kababaihan dahil ito ay ginagamit lamang para sa negosyo, para kumita, para panatilihin ang mga dominanteng kaisipan. Sa marami nang attempts sa history na magkaroon mga TV show, sine at kanta na nagpapalaya sa babae, ito ay nalulunod nang mga hegemoniya ng naghaharing uri at naghaharing kasarian. Hindi epektibo ang popular culture para matalakay nang buong-buo ang mga isyu ng kababaihan at para maghapag ng alternatibo para mapalaya ang kababaihan. Ika nga, the revolution will not be televised, sa mundo at lipunang pinaghaharian ng ayaw ng rebolusyon ng mamamayan. Kung gusting magpalaya ng kababaihan, kasama na ang iba pang inaaping sektor ng lipunan, kailangan ng rebolusyong pangkultura, o cultural revolution. Kailangan ang kultura ay maging sandata para palayain ang inaapi at gapiin ang nang-aapi. Puwedeng magbasa ng Mao Zedong articles on cultural revolution and women, nasa internet lang iyan. At higit sa lahat, hindi sapat ang cultural revolution lamang — kailangang mag-rebolusyon mismo ng kababaihan kasama ang lahat ng kasarian at siyempre yung rebolusyong iyon ay kasama dapat ang malawak na sambayanan ng iba’t ibang inaaping sektor at uring panlipunan.

FBI: Ang Cesar Virata Iskul of Biznez, Gusaling SM, at ang STS (Smokescreen to Tuition Increase Scheme)

In Issues| Isyu, Opinion | Opinyon on February 18, 2014 at 3:31 pm

Facebook na panayam ni Julian Bautista Bato para sa Philippine Collegian. Pebrero 18, 2014.

1. Anong masasabi niyo po sa moves ng BOR na palitan ang pangalan ng CBA to VSB. Pati na rin po yung sa Henry Sy.

Mas malinaw ngayon na tungo sa pribatisasyon at komersyalisasyon ng UP education ang tunguhin ng BOR sa lisyang pamumuno ni Alfredo Pascual. Pera-pera na lang pala talaga ang usapin, at hindi integridad ng akademikong programa. Sa paggugumiit ni Pascual at ng kanyang mga kasapakat na gawing Virata School of Business ang pangalan ng CBA, ipinapakita ng administrasyon ng UP na isa rin itong imperyong napakatigas ng ulo — ayaw kumilala at magwasto ng pagkakamali.

Una, alam na ngang iligal na ipangalan sa tao ang pangalan ng akademikong kolehiyo at programa ay sige pa rin. Malinaw rin na taksil sa pamantasan at sa pamahalaan ang isa sa nagpaigting ng Batas Militar sa bansa. Ikalawa, pera-pera na lang pala talaga. Dahil sa pangakong donasyon sa UP para lang ipangalan kay Virata ang CBA ay nangangayupapa si Pascual. Antawag riyan ay alipin ng salapi, tagasakripisyo ng akademikong integridad ng pamantasan. Isama pa ang pagpapangalan ng isang gusali kay Henry Sy dahil lamang rin sa pera, habang yung mayroong mga tunay na ambag sa pagiging “Pamantasan ng Bayan” ng UP ay isinasantabi, kinakalimutan, o di kaya’y hinahayaang mabulok ang pangalan at prinsipyo sa sulok-sulok ng unibersidad. Sa halip na itaguyod ang karangalan, prinsipyo at mapagpalayang akademikong mga programa, pinapapasok tayong lahat sa lohika ng kapital. Mabuhay ang kapitalismo!

Kung dati’y mayroong pangako si Pascual na pag-iibayuhin ang akademikong kalayaan sa unibersidad, at ang pagpapanumbalik ng pagiging Pamantasan ng Bayan ng UP, lumilitaw ngayon na hindi naman pala ito talaga ang tunguhin ng administrasyon ni Pascual. Wala itong ipinagkaiba sa sunud-sunuran sa neoliberalismo, sa gahum o kapangyarihan ng pera. Kailangang matuto tayo mula sa karahasang ito ni Pascual at ng kanyang mga kakamping negosyante sa BOR. Isa ito sa pinakamarahas na panahon ng ating pamantasan, at hindi tayo dapat magwalang-kibo.

2. At ano po masasabi niyo sa STS bilang pinalitan lang ng pangalan ang STFAP at wala talagang naganap na reporma?

According to UP’s website, UP uses the adage: “Shaping minds that shape the nation.” Kaya lang anong klase ng paghuhubog ng kaisipan ang ginagawa ng administrasyon ni Pascual. Hinuhubog tayo upang maglingkod sa interes ng pera o kapital, sa interes ng pribadong negosyo at dayuhan. Hinuhubog tayo upang tanggapin na para makakuha ng UP education ay dapat magbayad ng mahal kahit na magkanda-utang-utang. Pinalitan ang pangalan ng STFAP, tinawag nang STS. Pero hindi naman talaga ito Socialized Tuition Scheme. Lumalabas na ang tunay na kahulugan ng STS ay Smokescreen to Tuition Increase Scheme. Magpalit man ng pangalan, nananatili itong mapagkunwaring socialization. Walang democratic access to UP education. Hindi maikukubli ng administrasyon ni Pascual at ng lahat ng nagdaang UP administrations na naging mas inaccessbile ang UP education dahil sa STFAP.

Sa esensiya, walang pagbabago ang STFAP to STS. Lubhang mataas pa rin ang matrikula sa UP, kahit na ang iminumungkahing rebisyon sa STFAP / STS ay ang pagrollback ng matrikula. Kung kaya, malinaw na kahit na ano pang rebisyon ang gawin sa STFAP / STS, hindi naman talaga ito naglilingkod sa masang estudyante, kundi para lamang gatasan ang mga estudyante, magulang at pamilya.

FBI: Globalisasyon, Mga Kurso ng DFPP at ang Penomenon ng Degree Program With Available Slots (DPWAS)

In Issues| Isyu, Opinion | Opinyon on February 18, 2014 at 3:22 pm

Mga sagot ko sa Facebook na panayam ni Julian Bautista Bato para sa Philippine Collegian. Enero 31, 2014.

1. Ano po masasabi niyo na most of the freshman population ng DFPP courses ay galing DPWAS?

Nangangahulugan ito na may problema hindi lang ang sistema ng edukasyon ng UP kundi ang buong sistema ng edukasyon ng bansa. Symptomatic ito kung anong kaisipan ang itinuturo ng gobyerno at ng mga pribadong korporasyon sa ating mga mag-aaral — ang kumuha ng mga kurso na madaling pagkakitaan o may future sila ayon sa pamantayan ng mga kapitalista at ng gobyernong ibinebenta ang lakas-paggawa ng ating mga gradweyt at estudyante. Kung kalakhan ng populasyon ng DFPP freshmen ay mula sa DPWAS, ibig sabihin nito ay hindi prayoridad o wala sa hinagap ng mayorya ng mga nag-exam at nakapasa ng UPCAT ang mga kurso ng DFPP na maituturing nating makabayan.

Ibig sabihin rin nito na sa mata ng mga negosyante at ng mga taong naimpluwensiyahan ng kaisipang maka-kapitalista na hindi profitable o marketable course ang mga kurso sa DFPP. Framework ng edukasyon na sa pangkabuuan ang kailangan nating suriin sa sitwasyong ito.

Malaki ang implikasyon ng ganitong sitwasyon sa takbo ng pag-aaral sa unibersidad. Sa totoo lang, hindi lang naman sa DFPP o sa UP ito nangyayari kundi maging sa iba pang mga SUCs at private universities — napipilitang kumuha ng kurso ang mga mag-aaral sa mga may available na slots na lamang. Kaya ang learning process minsan ay wala sa kanilang puso at isip. Ang nagiging aktitud ay basta makagraduate, o makapag-shift sa marketable o gustong course, o makalipat sa ibang kolehiyo. Sa halip na ang maitatak sa mga mag-aaral ay ang makabayang paninindigan bukod pa sa pang-akademikong kahusayan.

2. Bakit kailangan po pag-aralan ang Filipino sa panahon ngayon?

Hindi lamang Filipino bilang wika ang inaaral sa DFPP. Nariyan ang Araling Pilipino (Philippine Studies na Interdisiplinari), Panitikan ng Pilipinas at Malikhaing Pagsulat sa Filipino. Mahalagang pag-aralan ang Filipino dahil ang isang mamamayan na hindi batid at hindi nagmamahal sa kaniyang sariling wika at kultura ay may mababaw o walang pagmamahal sa tunay na diwa ng pagiging makabayan at paglilingkod sa bayan.

Siyempre, panawagan rin ito sa mga guro mismo ng DFPP at sa iba pang mga guro — na ang pagtuturo ng Filipino at iba pang mga asignatura mula sa DFPP ay isang paninindigan at isang responsibilidad — ang ipamutawi ang makabayang posisyon — laluna’t sa gitna ng globalisasyon at komersyalisasyon ng edukasyon — sa gitna ng pagprayoritisa ng gobyerno at ng burgis na akademiya sa mga marketable at pro-modern slavery na mga kurso — KAILANGANG MANINDIGAN at magpamutawi ng makabayan, siyentipiko at makamasang edukasyon. Para saan pa ba tayo nag-aaral? Given na yung para sa sarili at pamilya, para makakain at makaahon sa hirap. Pero DAPAT para sa bayan, para lahat ng mamamayan, balang-araw, ay makapag-aral at mabuhay nang maalwan.

Sa kultura natin ngayon na masyadong mabilis, walang malalim na pagkakilala sa identidad na Pinoy, at walang malalim na dungkal ng makabayang diwa, may higit na pangangailangang pandayin ang makabayang edukasyon.

Facebook Interview (FBI): Wikang Pambata

In Issues| Isyu, Opinion | Opinyon on September 19, 2013 at 3:15 am

Panayam sa akin via Facebook chat ni Louis Arceo, mag-aaral ng School of Economics, UP Diliman.

Hinggil sa Wikang Pambata

Mykel Andrada

Setyembre 18, 2013

 

1. Bilang isang propesor ng wika at literatura, ano po ang wikang pambata at kahalagahan niyo sa mga bata, sa mga guro at sa atin?

Maaari nating sagutin ito sa dalawang antas. Una, mayroong wika ang mga bata. Ibig sabihin, ito ang wika na ginagamit ng mga bata, sa kanilang paglalaro, pag-aaral, pakikipagkuwentuhan, sa lahat ng kanilang ginagawa. Ikalawa, mayroong wikang pambata na likha naman ng matatanda, ng akademiya o paaralan, ng gobyerno. Sa totoo lang, tao ang lumilikha at nagpapaunlad ng wika — pambata man iyan o pangmatanda. Mahalaga ang paglikha ng wikang pambata para maging maayos ang pakikipagkomunikasyon sa mga bata. Pero hindi ito nangangahulugan na ang wikang pambata ay likha lang ng matatanda at ng akademiya. Ito ay nakasalalay at nakabatay rin sa wika mismo ng mga bata. Dapat ay gamay o maalam tayo sa pakikipag-usap at pakikipagkomunikasyon sa mga bata dahil ito ang wastong paraan para makapagbigay ng impormasyon sa kanila, para makapagtalakayan sa kanila, at para makuha ang kanilang palagay, paninging, sentimiyento, maging ang kanilang mga desisyon.

2. Maaari mo po bang bigyan ng linaw ang terminong “wikang panturo” at “wikang pagkatuto”?

Ang wikang panturo ay wikang ginagamit ng guro at ng mga nasa akademiya para sa kanilang pagtuturo sa loob ng silid-aralan at paaralan. Kasama rin rito ang wikang ginagamit sa mga libro, gayundin ang wikang ginagamit sa mga pagsusulit, exams, instructions para sa mga gawain at pananaliksik.

Ang wika ng pagkatuto naman ay ang wikang ginagamit ng mag-aaral sa kaniyang pakikipagtalastasan sa loob ng akademiya o paaralan, sa mga guro at kaklase, sa kaniyang pagbabasa. Minsan, hindi angkop ang wikang panturo ng guro sa wika ng pagkatuto ng mga estudyante, kaya dapat mag-adjust.

3. Ano po sa tingin niyo ang lenggwaheng ginagamit sa wikang panturo at wikang pagkatuto sa mga paaralan dito sa Pilipinas? At bakit iyon?

Ang wikang ginagamit sa wikang panturo ay yung iniuutos ng Department of Education at ng Commission on Higher Education, at ng mismong mga universities and colleges and schools. Iba’t iba yan. Sa basic education, sa Kinder halimbawa, ginagamit ang mother-tongue, ibig sabihin, yung wika na kinagisnan ng mga bata, yun ang ginagamit bilang panturo. Pero pag umakyat na sa elementarya, unti-unti ay iniintroduce na sa Filipino at English. Sa Pilipinas, ang opisyal na wikang panturo ay Filipino pero pinagtibay ang Ingles bilang medium of instruction ayon sa Executive Order 210 ni dating pekeng Pangulong Gloria Macapagal Arroyo. Kaya ayan, andaming hindi maayos ang pagkatuto sa paaralan dahil ipinipilit ang paggamit ng wikang Ingles, samantalang dapat ay wikang katutubo at wikang kinagisnan naman at wikang Filipino ang dapat gamiting panturo. Ang wika ng pagkatuto ay halo-halo rin: Filipino, English, mga wika mula sa rehiyon, nakagisnang wika.

4. Sang-ayon po ba kayo sa pamantayang lengguwahe rito sa Pilipinas? Magbigay po ng mga rason kung bakit oo/hindi?

Marami kasi ang pamantayang pangwika dito sa Pilipinas. Iba-iba yan per school, though may mga schools na magkakapareho o halos magkatulad. Iba pa yung pamantayan na espoused by different government agencies such as the NCCA, Komisyon ng Wikang Filipino, DepEd at CHED. Sa UP, maryoon tayong mga Sentro ng Wikang Filipino.

Hindi ako sang-ayon sa pangkalahatang pamantayang pangwika sa Pilipinas kasi ito ay nakahalaw o nakabatay sa Tagalog, Kastila at Ingles sa pangkalahatan. Halimbawa, ang pamantayang pangwika na ipinapagamit ng KWF ni Virgilio Alamrio ay Tagalog-centric. Samantalang napakaraming wika sa Pilipinas. Ang paglikha kasi ng pamantayan ay dapat nakabatay sa mamamayan. Dapat kasama ang mga tao sa paglikha ng pamantayan — dapat consultative at democratic ang mga ahensiyang pangwika at pangkultura sa paglikha at pagtakda ng mga pamantayang pangwika.

5. Ano po ang dapat gamitin na lengguwaheng pamantayan? At bakit po iyon?

Ang pamantayang pangwika ay dapat ay likha kasama ng malawak na mamamayan. Dapat inclusive, consultative at democratic sa paglikha ng pamantayang pangwika. So dapat, inclusive rin ito ng lahat ng regional languages, variations at variants ng wika na sa ating bansa. Kasama rin ang Ingles at Kastila dahil bahagi na ito ng wikang Filipino, na itinuturing nating wikang pambansa, bagama’t kulang na kulang sa rehiyunal na inklusyon ang wikang Filipino.

6. Ano po ang mga implikasyon at epekto nito sa mga bata, mga guro at sa atin?

Ang paggamit ng wika ay usapin ng kapangyarihan — kapangyarihang pampolitika, pang-ekonomiya at pangkultura. Kung sino ang nagdidikta ng kung ano ang wikang gagamitin ay siya o sila rin ang nagdidikta kung ano ang lalamaning politikal nito.

Halimbawa, sa Pilipinas, dahil tayo ay neokolonya ng United States, ang gobyerno natin ay sumusunod sa dikta ng mga kapitalistang Amerikano. Nung panahon ni Pang. Gloria Arroyo, minadali niyang pirmahan at ipatupad ang Executive Order 210, “An Act Strengthening English as the Medium of Instruction” dahil ito ay dikta ng International Monetary Fund – World Bank.

Sa katunayan, sinulatan ng IMF-WB si Pang. Arroyo at sinabing kung hindi magpapatupad ng Ingles bilang wika ng pagtuturo ay HINDI NA PAUUTANGIN NG IMF-WB ang Pilipinas! Dahil IMF-WB ang may hawak ng economic or financial power, nadidiktahan nito maging ang supposedly ay sovereign nation at government ng Pilipinas. So whoever wields the economic and political power, also wield cultural power. In this case, language.

Malaki, kung gayon, ang epekto at implikasyon ng wika at pamantayang pangwika sa mga bata, guro at sa mga mamamayan. Kasi kung ang idinidiktang gamiting wika ay dayuhan at hindi nakalapat sa ating kultura at lipunan ay hindi ito mapakikinabangan ng mga mamamayan. Ang mga bata ay lalaki na may colonial mentality at walang pagmamahal sa sariling wika, kultura at identidad. Pero kung ang wikang gagamitin ay iyong sariling atin, mas mapapaunawa natin ang sariling kultura at identidad, mas mamahalin ang bayan at kapwa, at mas paglilingkuran ang sambayanan. Ang batang lumaki sa kolonyal na wika at edukasyon ay malayo at alienated at marginalized mula sa kaniyang reyalidad at lipunan.
7. Ano po ang maitutulong ng wika sa “development” isang bata?
Basic requirement ang language sa development ng isang bata. And when we say language, hindi lang yung written or oral language — kasama rin diyan siyempre ang visual language, physical language. Ang development ng isang bata ay laging may wika. Mayroon ang lahat ng tao (kahit mga hayop) ng tinatawag na INTERNAL SPEECH o wikang internal. Yung kahit hindi tayo nagsasalit o nagsusulat ay kapag nag-iisip tayo nang tahimik ay naririnig natin sa utak natin na nagsasalita tayo.

FBI: Occupy, Kampuhan, Reclaim at Overhaul the System

In Campout, Issues| Isyu, Opinion | Opinyon on December 7, 2011 at 1:50 am

FBI: OCCUPY, KAMPUHAN, RECLAIM, AT OVERHAUL THE SYSTEM

Mykel Andrada

 

Mga sagot ko sa Facebook Interview na isinagawa ni Marc Jayson Cayabyab ng Tinig ng Plaridel noong Disyembre 7, 2011. Tungkol sa “Occupy Movement” sa Pilipinas ang panayam. Ang mga tanong ay naka-boldface at sa ilalim ng bawat tanong ay ang aking sagot. Salamat! :)

 

 

1. ano po ba ung pinaparating na mensahe ng ganitong malawakang movement po na sinasabayan ng bansa? siguro po usapin ng pagreclaim po ng isang espasyo. occupy nga po, ganyan. Hehe

 

Sa totoo lang, hindi naman bago sa Pilipinas ang “occupy” na konsepto ng mobilisasyon o mass action. Matagal nang nagsasagawa ang mga progresibo at aktibsta ng tinatawag na mga “kampuhan,” “piketline,” “welga,” at iba pang tawag sa mga aksiyong masa na kapwa pisikal at alegorikal na nagpapatungkol sa pagbawi sa espasyo.

 

Kung sa mga magsasaka iyan, laging nagsasagawa ang mga progresibong magsasaka at manggagawang bukid ng KMP (Kilusang Magbubukid ng Pilipinas) ng mga kampuhan, na nagmumula sa lakbayan ng mga magsasaka.

 

2. ano naman po ang pinpahiwatig kumbaga po na simbolo ng ganitong occupy na konsepto po? lalo na po’t pinapangunaha po sya ng 99 percent, sa diwa po ng occupy movement

 

Haimbawa, pag babalikan ang mga talumpati sa halos lahat ng kampuhan, rali at demonstrasyong masa, sinasabi ng maraming tagapagsalita na ang Pilipinas ay pinatatakbo lamang ng 1% ng mamamayan ng bansa. At tunay na mayorya ng mamamayan, ang 99%, ay dinodomina ng 1%.

 

Kung kaya mainam na suriin kung bakit ang konsepto ng “occupy” ay sa katotohanan “pagbawi” o “reclaim” — isang politico-cultural na aksiyong-masa na naglalayong ipakita sa mamamayan

at sa bayan na ang mga panlipunan, pang-ekonomiya, at pampulitikang isyu ay makikita hindi lamang sa lansangan.

 

3. sguro po sa diwa ng “pagbawi” o “pagreclaim”. ano naman po ung nirereclaim ng 99 percent sa pag”occupy” ng isang espasyo?

 

Both physical at symbolical ang reclamation ng isang espasyo. Halimbawa, kung 99% ang nag-ooccupy to reclaim a space, it means that majority of the Filipino people originally “own,” “reside” or are free to use and cultivate the said space; but because of the domination of the 1%, free access of these spaces, that do not only constitute geographical or physical loci, but also represent the whole political and economic spectrum whereby the impoverished are denigrated day by day.

 

So this means that reclaiming a geopolitical space such as Mendiola — that has been actually a site or locus of struggle by warring social classes — is an action which is very political although symbolical.

 

Reclaiming a space such as Mendiola is also a political narrative — a writing of the present and the future. When we say “to occupy” or “to reclaim” is a political narrative means that we see the narrators or writers of this historical narrative as essentially class-based. The 99% becomes the collective author that progressively redesigns and re-attributes their notion of counter-hegemonic aspirations, of changing the current capitalist system for a better and more humane system.

 

4. so bale po ang pagreclaim kumbaga sa isang espasyo ay paraan rin po ng pagreclaim sa isang political power na nararapat naman ay nasa 99 percent po?

 

We occupy a space, we reclaim a space, because we want to reclaim the rights that have been stolen from the 99%.

 

5. ok po. so bale naman po sa usapin ng motibo ng mga occupants sa movement na ito. paano naman po naiiba ang pilipinas bilang ang mode naman po sa US ay to end corporate greed? ano naman po ang atake ng pilipinas sa ugat ng kahirapan sa bansa?

 

Oo, yung political power at economic power na ninakaw at hinawakan na lang ng 1% ang nais na bawiin ng 99%. Pero siyempre, dapat malinaw na yung pagreclaim ng political at economic power ay para talaga sa 99% at hindi lamang para sa iilan. Kaya essentially, sa unang stage or level, sinisimbolo ng “occupy” o “reclaim” ang pagbawi ng bourgeois rights ng tao tulad ng lupa, trabaho, pagmamay-ari pa rin kasi.

 

Pero siyempre, sa struggles to occupy and reclaim, ipinapakintal na the fight doesn’t end sa pagbawi ng bourgeois democratic rights kundi simula lang ito ng pagpapalalim sa kung anong klase ba ng sistema ang kailangan ng bansa. So yun ang second level o antas ng occupy o reclaim. Na it’s time to change the system!

 

6. ano naman po ung masasabi niyo dun sa mode ng ibang occupy movements na against corporate greed lang po? samantalang sa Pilipinas ay mas social system mismo ung kinukustyon, samantalang sa US po ay value system kumbaga tulad ng corporate greed

 

Yun naman kasing anti-corporate greed ng occupy movement ay nagpapakita na yung klase ng movement nila, or at least ng mainstreamed na notion ng occupy movement, ay isang anti-capitalist pero burgis na klase pa rin ng movement.

 

Corporate greed, of course, necessitates subversion from the people. After all, greed for superprofit is the end-all and be-all of capitalism. So sa isang banda, progressive naman yung occupy movements, pero kelangan pa talaga ito ng mass participation at nang mas revolutionary na direction. Sige, let’s say that these corporations agree to lessen their greed or to weed out their greed, does this solve the poverty problem and unemployment? No.

 

Because the system, the capitalist system, is retained and sustained. So there must be a need to overhaul such system and not just reform the system.

EI: “Required” ba ang Campout sa Mendiola simula Disyembre 6, 2011?

In All UP Academic Employees Union, All UP Workers Union, Campout, Opinion | Opinyon, Personal Essay | Personal na Sanaysay on December 4, 2011 at 4:02 pm

Mga Sagot ko sa mga tanong ni Victor Gregor Limon ng Philippine Collegian patungkol sa December 6 Campout sa Mendiola. Inemail niya ang mga tanong noong December 3, 2011. Ang kaniyang mga tanong ay nakahilig (italicized) at sinusundan ang mga ito ng aking mga sagot. Salamat! :)

1. Sa hanay po ng mga guro at iba pang empleyado ng UP, paano po ang paglahok natin sa camp-out ngayong Dec 6? and 3. Paano po ang kasalukuyang kampanya para mapalawak ang suporta mula sa mga guro at iba pang empleyado ng UP?

Isa sa challenges sa hanay ng mga guro, REPS at kawani ng UP ay ang mapalabas sila mula sa kanilang opisina at lumahok sa mga pagkilos tulad ng mobilisasyon, rali at ito ngang sa December 6 ay campout. Sa karanasan ng All UP Academic Employees Union at All UP Workers Union, ang mahigpit na kondisyon ng paggawa at ang peti-burgis na kamalayan ng maraming empleyado ng UP ang pangunahing mga hadlang sa partisipasyon nila sa mga mass mobilization. Ibig sabihin, kahit dama ang kahirapan at dama ang diskriminasyon, hindi madali ang paglabas ng opisina at unibersidad. Hindi mo naman sila puwedeng i-require na sumali sa rali. Para rin lang yan sa mga klase, hindi magandang tingnan na ang mga estudyante ay nire-require na sumali sa rali. Napapalabas natin ang mga empleyado at estudyante mula sa kanilang nakasanayang akademiko at administratibong routine kung napapataas natin ang kanilang kamalayang pampulitika lagpas sa pulitika ng kanilang personal na mga adhikain at pangarap. Tandaan, hindi required ang rali at hindi nirerequire ang rali. Sa pagkamulat sa mga tunay na isyu ng unibersidad at ng koneksyon nito sa lipunan, doon hahantong na mismong ang sarili na ang magrerequire sa kaniyang sarili na kumilos, kasama ang nakararami, nang walang pag-aalinlangan.
Ang kahit na anumang paglabas sa opisina, klasrum at unibersidad ay isang politikal at personal na sakripisyo. Ang pagbimbin sa trabaho, halimbawa, upang lumahok sa mga protesta at aksiyong masa ay hindi matatawaran sapagkat nagmumula ito sa kolektibong inisyatiba na kumilos nang hindi mag-isa kundi “kumilos kasama ng nakararami.”Kung magagawa natin na pagkaisahin ang bawat indibidwal upang lumikha ng kolektibo, mas malakas at mas makabuluhan ang aksiyong masa. Of course, that is not to say that individual efforts would be denigrated, but collectivity, in all the histories of struggles that any nation went through, will provide us a meaningful look into how the collective is far more powerful. Kung kaya, para mapalabas at mapalahok ang mga guro, REPS, kawani at iba pang empleyado at miyembro ng komunidad ng UP, nagsagawa at patuloy na nagsasagawa ng educational discussions ang All UP Academic Employees Union at All UP Workers Union sa porma ng mga forum. Noong Setyembre 2011 na budget strike campaign ay sinimulan ng mga unyon na rumonda o mag-office to office upang ipaliwanag ang direktang epekto ng budget cuts sa mga empleyado ng UP. Nakapagsagawa ng forum sa College of Arts and Letters, College of Social Sciences and Philosophy at Asian Center. Nitong nagdaang mga linggo, napuntahan ng unyon ang Office of Counseling and Guidance, NISMED, Main Library at sa darating na linggo ay sa UPIS. Sa Enero naman ay nakalinya ang pagbibigay ng oryentasyon sa unyon sa College of Engineering at College of Music.Sa ngayon, ang partisipasyon ng mga miyembro at opisyal ng unyon ay nakapostura sa paglahok sa Disyembre 6 na campout. Ang mga porum ay paghahanda para sa paglahok sa nasabing pagkilos. Maglalabas ng regular na isyu ng Pandayan, ang publikasyon ng mga unyon sa UP.Sa bahagi ng mga guro sa unyon at sa CONTEND-UP ay patuloy ang pagsasagawa ng AKLAS o Alternatibong Klase kasama ang mga estudyante at konseho ng mga mag-aaral at mass organizations upang talakayin sa lebel ng imperyalismo at politika ang budget cut, at na ang “standard issues of the day” tulad ng pataas ng matrikula, presyo ng langis at produkto, at politikal na pamamaslang ay mga isyung hindi hiwalay sa pangkabuuang larga ng sistema ng isang mapaniil na gobyerno.

2. Ano po sa partikular ang mga isyung dadalhin ng AUPWU?

Bukod sa mas mataas na badyet para sa UP, SUCs, education sector, kalusugan at iba pang serbisyong panlipunan, bitbit ng All UP Academic Employees Union at All UP Workers Union ang isyu ng STK o Sahod, Trabaho at Karapatan. Nananatiling mababa ang sahod ng mga empleyado ng gobyerno kaya hinihingi ang pagpapataas ng Salary Grade level laluna sa mga rank-and-file na empleyado at entry level. Nagiging laganap ang kontraktwalisasyon at subkontraktwalisasyon maging sa mga ahensiya at opisina ng pamahalaan. Mayroon pa ring diskriminasyon sa pamahalaan pagdating sa pagtataguyod at pagpapatakbo ng mga unyon ng empleyado.

Kasama rin sa isyu ang political at panlipunang hustisya — pagpapanagot kay Gloria Macagapal Arroyo para sa mga paglabag sa karapatang pantao at iba pang krimen ng nakaraang administrasyon. Pagpapanagot kay Noynoy Aquino sa lahat ng anti-mamamayan at pro-imperyalistang Estados Unidos na patakaran tulad ng kaniyang 2012 budget, ang Private Public Partnership, pagtaas ng presyo ng mga bilihin, mga politikal na pamamaslang sa mga guro at iba pang progresibo, ang pagtitiyak ng land distribution para sa mga magsasaka at manggagawang bukid ng Hacienda Luisita at iba pang hacienda sa bansa.

4. Bakit po sa tingin niyo mahalaga ang partisipasyon ng UP sa gaganaping camp-out?

Ang UP ay isang State University at ang partisipasyon ng UP, bilang kinikilalang nagtataguyod ng mataas na antas ng edukasyon, at bilang nakararanas ng taunang paniniil ng gobyerno, ay isang kritikal na mukha at boses sa pagpapakintal ng mga isyung panlipunan at politika ng tunay na pagbabago. Ang laban na ito, kailangang tandaan, ay hindi nagtatapos sa partisipasyon sa campout o anumang pagkilos sa lansangan, sapagkat panahon ito at oportunidad ng oras at espasyo upang magpalakas ng hanay, magkonsolida ng mga miyembro at puwersa, at magpakilos at magmulat ng pinakamarami upang tugunan ang hamon ng panahon. Ang campout ay patunay na hindi matuwid ang daan.

EI: POVERTY PORN

In Opinion | Opinyon on September 7, 2011 at 10:42 pm
Email Interview by Quennie Aguirre <kittyquennie@yahoo.com.ph>. Ms. Aguirre’s questions are in itals and boldface. My answers are in plain format. Questions sent via email on August 31, 2011.
On Poverty Pornography
Mykel Andrada
1. Have you ever directed any film, or have you been involved in film productions, specifically independent film productions?
I have been involved in two film productions: “Red ang Luha ni Mykel”, a thesis/adaptation by Adjani Arumpac and an indie film short entry entitled “Wanted: Bedspacers” written and directed by Michael Villar. In both films, I acted lead roles.
2. When was the start of the popularity of Filipino independent films?
When I was a freshman student in 1999 in UP Diliman taking up BA Malikhaing Pagsulat, Raymond Red was like a household cultural name for producing independent films. I also remember films like Supermaid and other films by Filipino-Americans or Filipino filmmakers based in the US. But the popularity of independent films in the Philippines was a hype catapulted by the advent of cheaper digital technology during the 21st century. It started out as an alternative to the very commercial mainstream film production monopolized by highly capitalist film productions such as Star Cinema and GMA Films. In the long run, the acquisition of Filipinos of cheaper digital technology — what is called as “relative democratization” of film technology allowed not only those who have money to fund film productions but also progressive and alternative filmmakers and film movements that showcased in their productions socio-political issues of mass concern. These days, independent films are so commercialized and co-opted by the government and capitalist machine outfits that most indie films are slanted towards marketization in the global arena. Also, sexually-charged themes make their way into commercial “indie films” or what is now touted as “(h)indie films” basically to make profit.
3. Aside from the budget and producing, how did they differ from mainstream films?
Supposedly, aside from the budget and commercial film production, indie films should be “free” to tackle issues and concerns that mainstream film production cannot afford to take on.
4. What are the common themes and issues present in these films?  How do they reflect Philippine society? Are they most of the time accurate to reality?
As regards alternative independent films, I believe that Sine Patriotiko (SIPAT), Southern Tagalog (ST) Exposure, May Day Productions, and other progressive independent multimedia groups tackle themes and issues that are very relevant to the general masses of Filipinos in our society. These film productions handle themes like feudalism and the hacienda system, the plight of activists, corruption in government, the need for a genuine cultural change, economic issues like the soaring prices of commodity products such as oil and education, and other such social concerns revolving around the general situation of poverty in the country.
5. How did they gain the attention of the international audience? What are the factors why the said films appeal to them? What are the differences between independent Filipino films and the contemporary Western films?
The Western eye and audience see poverty in the Philippines as something “unique” yet “universal.” The matter by which Pinoy filmmakers package poverty in the country is double-edged. First, it exposes the social ills of society — or at least a semblance of these — that perpetuate poverty in the country. Second, on the other hand, it makes “capital” out of the theme of poverty in the country. By capital I mean a product being peddled to the market, to be sold and bought. Poverty in supposed indie films, sadly, has become a mere product being sold to the international market, in the guise of social awareness and responsibility. But of course, there are films that genuinely tackle poverty and the proposed solutions to such social decay. But these films are not in the kowtowing business of producing indie films for the global or international market. Rather these are documentaries, short films and alternative films by progressive groups that advocate political ideologies in the assemblage of films.
6. What are the benefits of these films to our country and to its reputation?
A rich source of income for international festivals, in the commercial indie scene. But in terms of socio-political alternative indie films, there is what you call “social exposition,” the tradition of agitation-propaganda in the art/cultural scene, the discussion of socio-political issues, and how to address these in a clearly progressive and nationalist framework.
September 1, 2011. 2:30am. Mykel Andrada

EI: Andres Bonifacio Act of 2011 / House Bill 4353

In Issues| Isyu, Opinion | Opinyon on August 20, 2011 at 9:22 pm

Here are my answers to an email interview by Rachel C. Barawid, Reporter, Manila Bulletin Students and Campuses Section. July 10, 2011. Her questions are italicized here. Read her article “Teaching Bonifacio” by clicking on this link: http://mb.com.ph/articles/327687/teaching-bonifacio. Many thanks! :)

On the Andres Bonifacio Act of 2011 or House Bill 4353 filed by Kabataan Partylist Cong. Raymond Palatino

by Mykel Andrada

1. First of all, are you in favor of this bill? Why or why not?
Yes. I am very much in favor of the bill being proposed by Cong. Palatino of Kabataan Partylist. It is about time to include in our educational system a more comprehensive teaching of the life, works, theories and praxis of Andres Bonifacio, as the foremost plebeian and nationalist (read: anti-colonial and anti-imperialist) who shaped and continue to hone the consciousness of so many Filipinos from the Spanish times up to the present. Bonifacio’s personal and political life experiences are representative of the experiences of the majority of the population of the country, then and now. Needless to say, Bonifacio is very much relevant today as he was centuries ago.

2. How effective is the Rizal course that is being taught in UP through the P.I. 100? Do you think the Bonifacio subject, if approved, would be as effective as the Rizal course?

Teaching any course or subject cannot just be simply summarized in one syllabus or in one teaching semester. Aside from the syllabus that provides an outline of ideas and concepts to be discussed in class, other factors that need to be included in assessing the effectiveness of the teaching of Rizal course are (a) the mindset of the teacher, (b) the pedagogical methods or teaching strategies, (3) the availability of textbooks and other materials, and (d) the will and openness to learn the course. PI 100 or Philippine Institutions 100: The Life and Works of Jose Rizal, a 3-unit course required for all UP undergraduate students, is only as good or effective as the factors I have stated above. It means that the teaching of the said Rizal course varies depending mostly on the instructor handling it. There are PI 100 classes that dwell on the most basic life and work details of Rizal such as his childhood, his socio-political and cultural background, and his life and works produced as an expatriate scholar, but do not necessarily connect these ideas to the present condition of the Philippines in order to further the formation of a more transgressive Filipino nationalist ideology. There are classes that only dwell on idolizing Rizal, without critically discussing the political implications of his life and works. There are instructors, however, who really historically define Rizal as a propagandist, a revolutionary, and go as far as unfurling how Rizal is being used by recent governments to defend the status quo and by businesses to sell their products. This means that to effectively and comprehensively teach a Rizal or Bonifacio course, or any course for that matter, it entails a continuing education even on the part of the instructors handling the course, to not just simply consider Rizal or Bonifacio or any other hero as a historical artifact but to transgressively showcase how their lives and works are necessary for raising the social consciousness of our youth and our people so that they may engage themselves in collectively and genuinely serving our nation.

3. Cong. Palatino told me that in the 1950s when the Rizal bill was initiated, the life of other heroes were also supposed to be included in the subject but the teaching eventually stopped at Rizal. Are you aware of this Prof? If yes, can you please shed light on the matter?

In UP, for example, the reason why the Rizal course is named Philippine Institutions 100 is because it means that Rizal is considered as one of the Philippine Institutions among the many Philippine Institutions that we have such as Bonifacio, Apolinario Mabini, Emilio Jacinto, Gabriela Silang, and others. This means that there should be a PI 101, PI 102, etc. The government then should support the Bonifacio Bill by Palatino because it addresses the need to teach Bonifacio as one of the leading Philippine Institutions. In teaching PI 100 in UP, me and some of my colleagues do not only dwell on Rizal’s life and works. We critically and creatively connect Rizal with the lives and works of other Philippine Institutions such as Bonifacio, Mabini, Jacinto, and the like, in order to compare how they addressed the same issues that Rizal encountered.

4. Cong. Palatino said in his bill that the Rizal and Bonifacio lessons can be taught separately for half a semester or a separate course altogether can be created on the life and teachings of Bonifacio. Do you think this is feasible? How do you think the Bonifacio subject should be taught?

It is in my opinion that there should be a separate Bonifacio course, in order to break the very archaic notion of pitting Rizal and Bonifacio with each other. They are products of their times and social classes, so we must study them according to the said parameters. But of course, if this is not feasible, it wouldn’t hurt to teach Rizal and Bonifacio in one subject. The main argument would to draw from their life and works their specific contributions in the understanding of the various brands of nationalism before, during and after the Spanish colonial occupation.

5. What do you suggest should be the content of the course, and lesson plan? and 6. Are there enough materials on Bonifacio? Are they accessible like those of Rizal?

There are so many materials on Bonifacio — his essays, literary works, monuments, places named after him, interviews with his descendants, etc. Moreover, Bonifacio is interpreted and represented in various forms in the age of electronic and digital technology. Also, Bonifacio’s life and works are found in the oral tradition. Fragments of his works could be found in present-day children’s games and songs, in regional magazines, in school oratorical competitions, etc. Bonifacio is everywhere!

7. How important is this bill? and 8. According to Palatino, his bill aims to revive the spirit of nationalism among the youth, in particular the two brands of nationalism, peaceful revolt espoused by Rizal and militant nationalism by Bonifacio. Do you agree? Why or why not? and 9.  What’s the best lesson that we can learn from the life and works of Andres Bonifacio? How can he be relevant to the youth?
This bill is very important in reinvigorating a more genuine and mass-based nationalism among our students and people. There are many things that we can learn from Bonifacio. That it is not a disservice to the nation if you become an activist, a radical intellectual, a unionist, and a revolutionary. That genuine peace does not reside in individual persons alone, but in the collective struggle of the people. Bonifacio was a common tao, yet he participated in a revolution that decisively overthrew a very despotic and authoritarian colonial regime. What this country needs is a retooling of our sense of nationalism, specially that in these times, our sense of nationalism has been a perverse spectacle of Filipinos winning boxing, singing and beauty titles. Filipinos, specially the youth of our times, have been misled to believe that one’s self is more important than his people. We have grown to be individualistic, our sense of collective life denigrated to mainstream functions such as parties. We have been brought up to believe that the revolution need not be waged, unlike in other countries where their people take pride in their revolution. The revolution is not alien to them, and they are not alienated. In the Philippines, we are made to believe that if we are to wage a revolution, we must do it by buying clothes with Rizal or Bonifacio’s face, or staging a Facebook / online / virtual rally, Bonifacio will humble our youth and people with his exploits and examples. We will be humbled by how Bonifacio and the Katipunan revolution struggled to free us from colonial domination.
10. Cong. Palatino said that in UP, students can graduate without taking history subject. Hence, this further increases the growing disinterest in history among the youth who have very little knowledge about it. Is this true?
Yes. Since UP overhauled its general education curriculum via the Revitalized General Education Program (RGEP), an undergraduate student can choose what general education subjects to take. History subjects, therefore, become only options. And this negatively impacts on the students’ perceptions and ideals. I have students in PI 100, who did not choose to take general education History subjects, who still think that the Americans saved and liberated us. When asked with the question “When did the Philippine Revolution happen?”, there are still senior UP students who think that the Revolution took place in 1986, along EDSA.
11. If yes, what do you think needs to be done to make history appealing so more young people will be interested to study it? How should history be taught?

History is not about memorizing facts and figures, though these are of course necessary and important. The best way to teach any subject is to connect the past to the present in order to be able to decisively predict a future for our students. History, is in fact, not a boring discipline. It is the method of teaching history and the regurgitating notion that history is all about the past are the reasons why history seems to less appealing to students. History doesn’t only mean past. History is also the present and the future. I teach history by using popular cultural materials (such as commercial songs, youtube files, and internet materials referring to history) and connecting these to historical documents and materials. This way, students are not alienated by the seeming backtracking of history, but are rather motivated to connect these historical documents and materials to their present lives.

Form is Ideological

In Opinion | Opinyon on August 17, 2011 at 12:36 am

Form is Ideological

by Mykel Andrada

 

Let’s oppose censorship! Let the masses/audience view Mideo’s work and let them decide if the said art is acceptable or not.

I believe we are not here to defend Mideo and his art. Rather, we’re here to battle censorship. It is one thing to oppose censorship. And it’s another thing to offer a constructive criticism of Mideo’s work. Whether his work really subverts the hegemonic rule of establishments or not, the fact remains that we should oppose censorship, and let the masses/audience have their say about Mideo’s art. If it’s any indication, it is not only the Church, or the fundamentalists, or the government that criticizes “politeismo.” Even activists and non-Christians have critical views about it. But it should not be any reason to dictate closure of the exhibit.

Mideo, or any artist for that matter, should realize that there is what is called a “mass line.” Audience reception is essential. If the audience finds a work offensive, then maybe there’s a grain of knowledge that we have to consider there. If the audience does not react positively to a work, then maybe there’s a problem with the synthesis of content and form.

We do not alienate the public. We do not hastily generalize and conclude that those who find the exhibit offensive are incompetent of art appreciation, or that they are merely ignoramuses or shitheads. We can say that they are driven by their own political and ideological agenda. Which, of course, should be welcomed, given that these are sites or locuses for struggle. Especially that to struggle — to let viewpoints clash — is to promote the science of constructive criticism.

When we create art, it is because we want to be united with our public. If an art form does not effectively convey the message that an artist wants to purport, then maybe there’s something wrong or lacking with the form used. We do not create art and hold exhibits to alienate the public. If a work does not unite the specific and general public, then, logically, it divorces the audience from the artist. After all, “form is ideological.” For example, we use songs, other oral art forms and visual arts, rather than printed texts, when our target audience is a largely non-reading community.

If indeed we want to symbolically counter patriarchy — or any hegemonic rule for that matter — why put a penis on a rather peasant/working class depiction of Christ? If a calendar depiction of Christ the King — that which symbolizes Spanish colonialism and monarchy — had been used, for example, the message would have been slightly different, but still subject to audience interpretation. Why penis? Why not let Christ hold a hammer or a sickle in place of a scepter? And why Christ in the first place? Why not Gloria or Noynoy or any other bureaucrat capitalist or feudal lord?

We do not gain anything out of alienating our audience. We do not divorce ourselves and our art from the public. We do not promote absolute freedom of expression. That’s anarchism! What we do promote is responsive and responsible freedom of expression. These things hold true even in protest and revolutionary art.

No to censorship! And no to anarchism!

RH Bill & Sexuality Education

In Issues| Isyu, Opinion | Opinyon, Videos | Bidyo on April 2, 2011 at 1:28 am

HINGGIL SA COMPREHENSIVE REPRODUCTIVE HEALTH BILL.

 

Nagsagawa ang UP Diliman University Health Service (UHS) sa pakikipagtulungan sa UP Diliman Gender Office (DGO) at Gabriela Women’s Party (GWP) ng forum na “Comprehensive Reproductive Health Bill Action Forum” sa Conference Room ng UPS, UP Diliman noong Marso 18, 2011. Nagsalita si Ma’am Ger ng Gabriela at si Rep. Emi De Jesus ng GWP. Salamat kina Tita Connie, Ness at Prop. Marion Tan, direktor ng DGO, para sa imbitasyon. Nagsilbi bilang dalawa sa limang reaktor si Prop. Mykel Andrada, Presidente ng All UP Academic Employees Union-Diliman Chapter, at si Gng. Shirley Cabrera ng Gender Committee ng All UP Workers Union, kasama si College of Home Economics (CHE) Dean Mayo, ang head ng Gender Desk ng UPHS, at si Vice Chancellor for Student Affairs Dr. Elizabeth Enriquez.

Bidyong kuha ni Lisa Marie Clemente ng All UP Workers Alliance.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 33 other followers